dinsdag 21 februari 2017

Dropje a.k.a. Sammy a.k.a. Bowie

Afgelopen zaterdag gingen wij, toen nog, Dropje ophalen in Roden (Drenthe). Om kwart over negen vertrokken we naar oma om de jongens af te zetten.

Vervolgens zaten we twee uur in de auto en kwamen we rond kwart voor twaalf aan in Roden, op de grens van Groningen Drenthe. Wat een takken eind rijden. We hebben Noord-Holland, Flevoland, Friesland, Groningen en Drenthe gezien onderweg.

We belden aan en de kattenpies lucht kwam ons al tegemoet. Bah, weer een kat uit een vies huis. Net als Daisy :( De mensen deden open en poef, Dropje vloog gelijk naar buiten. Gelukkig kon de dame hem vrij gemakkelijk pakken en gingen we naar binnen. De pieslucht was binnen nog 20 x erger dan buiten. Overal stonden open kattenbakken en drollen erin, Te vies voor woorden. Dropje was ontzettend lief. Ik kreeg hem in m'n armen en hij begon als een malle te spinnen. Keihard. Tien minuten later stonden we buiten met Dropje in de reismand. We doopten hem gelijk om naar Sammy, want Dropje vonden we zo'n achterlijke naam! Hij miauwde een minuut of tien heel zachtjes maar daarna gaf hij zich over en ging hij lekker in het zonnetje liggen. Onderweg konden we zelfs nog een hamburgertje halen bij de Mac. Hij vond het allemaal wel prima.

Thuis aangekomen, weer ruim twee uur later, hebben we hem in de reismand even aan Daisy laten zien en daarna ging hij naar het kleine kamertje, met de deur dicht. Hij kreeg eten en oh wat had hij een honger. Na het eten ging hij de reismand weer in en deed hij een lekker tukkie. Hij was moe van alle indrukken.

's Avonds hebben we hem uit het kamertje gelaten. Hij kwam beneden en Daisy werd erg bang. De hele avond heeft ze onder de bank gelegen terwijl Sammy bij ons op de bank lag. s'Avonds sliep hij naast Jeroen's hoofdkussen.

Zondag hebben we hem 's morgens weer even opgesloten (had hij niks van) want we vonden het zielig voor Daisy. 's Middags lieten we hem weer vrij. Daisy bleef onder de bank vandaan, maar bleef wel bij hem uit de buurt. Als hij langsliep, begon ze hard te grommen en te blazen. We bedachten dat we Sammy helemaal niet bij hem vonden passen. Een tijdje dachten we na over namen en uiteindelijk  bleven er twee namen over: Bumper en Bowie. Jayden wilde Bumper (want zo heet de hond van Enzo Knol) en Dylan vond Bowie leuker. We hebben uiteindelijk toch gekozen voor Bowie. 's Avonds sliep hij weer naast Jeroen's hoofdkussen.

Maandag had ik een dag vrij genomen. De boys gingen naar de BSO. terwijl ik boodschappen deed, belde ik de dierenarts om te vragen of ze deze week nog een plekje hadden om hem te castreren. Hij is immers bijna 6 maanden oud en ik was bang dat hij zou gaan sproeien. Toevallig hadden ze maandag een afzegging en mocht ik hem om 10.00 uur brengen. Ik vroeg gelijk of ze even een check-up wilden doen. Om twaalf uur werd ik alweer gebeld en ik kon hem een uurtje later ophalen. De operatie was goed gegaan, maar hij zat wel onder de vlooien! De mensen van waar we hem vandaan hadden, hebben dus tegen ons gelogen. Ze zeiden dat hij een vlooienkuur had gehad, maar dat was volgens de dierenarts niet waar. Ik haalde dus voor 3 katten anti-vlooienmiddel en gelijk een ontwormingskuur voor Bowie. Omdat wormen en vlooien vaak samen gaan.

Thuis aangekomen gaf ik alle katten een pipetje anti-vlo en Bowie kreeg een ontwormingspil. Hij heeft de hele middag in zijn reismand geslapen want hij was wat suffig van de narcose, maar 's avonds kwam hij alweer spelen. Hij sprong op tafel en het aanrecht dus hij leek niet veel last te hebben van zijn balletjes ;-)

Vandaag gaat het heel goed met hem. Hij speelt, eet en drinkt. Heeft gepoept op de kattenbak en geplast in de douche (dat moeten we hem snel maar even afleren) Daisy bromt en blaast nog steeds naar hem maar ze heeft hem ook al een tik verkocht. Hij heeft er niet zoveel van, hij loopt gewoon weg. Daisy komt wel steeds meer bij hem in de buurt dus hopelijk worden ze snel vrienden. Noah verkoopt Daisy regelmatig een klap, maar van Bowie heeft ze niet zoveel. Ze kijkt niet naar hem om, bromt niet en blaast niet, Ze vindt het allemaal wel best. Dat hadden we nooit verwacht, we dachten dat Noah problemen met hem zou hebben en Daisy niet. Nu is het precies andersom. Zo zie je maar, je weer niet nooit .....

Ik loop de hele dag achter hem aan met de vlooienkam. Heb een aantal dode en levende (maar bijna dode) vlooien bij hem gevonden. Hopelijk is hij er snel vanaf en hebben Daisy en Noah er geen last van.



dinsdag 14 februari 2017

Sneeuwpret

Net nu we dachten dat de winter voorbij was, kwam dit weekend koning winter toch nog even langs. 

Vrijdagavond begon het al een beetje te sneeuwen en toen we zaterdag wakker werden, waren de straten wit. De kinderen vonden het fantastisch! De nacht van zaterdag op zondag had het weer flink gesneeuwd, dus de jongens hebben tussen hun honkbaltrainingen door, heerlijk in de sneeuw gespeeld. Drijfnat en met rode konen kwamen ze aan het einde van de dag weer thuis. Ze hadden zich heerlijk vermaakt. Samen met de buurjongens hadden ze een fort gebouwd en deden ze sneeuwballengevecht. Heerlijk! Inmiddels is het alweer ruim boven de 10 graden en dat vinden we toch ook wel weer lekker hoor!





























De zondag voor het winterweekend hebben we de open trouwlocatie route gedaan. Dit is een dag waarop veel trouwlocaties hun deuren openen om een kijkje te nemen. We hadden van te voren 4 locaties uitgezocht waar we wilden kijken. Eerst was partycentrum Fokker te Hoofddorp aan de beurt. Het was een leuke locatie, maar wel een beetje muffig. We kregen allerlei informatie en bij het afscheid een lekker flesje wijn. Daarna gingen we naar Papa's Beach House ook in Hoofddorp. Toen we hier binnenliepen, was ik de eerste locatie alweer vergeten. We kregen een rondleiding en we mochten in een photobooth wat foto's laten maken.  Erg leuk. Bij het afscheid kregen we een goodiebag en de kinderen kregen een lekker gebakje. Hierna was Claus Hoofddorp aan de beurt. Deze locatie is van dezelfde eigenaar als Papa's Beach House en ook dit was tip top verzorgd. Wel iets groter dan Papa's Beach House, maar erg mooi, De kinderen kregen wederom een gebakje, dus zij waren gelukkig!

Als laatste bezochten we de Groene Liede in Vijfhuizen. We hadden al op internet gekeken en deze locatie sprak ons erg aan, qua foto's en qua budget, maar toen we hier aankwamen, zagen we pas hoe vertekenend het internet kan zijn. Het was een soort van camping kantine en de tuin die er zo mooi uit zag op de foto's was veel kleiner en minder mooi. Deze locatie viel gelijk af voor ons. Jammer, maar helaas ....

We hebben al een idee waar we willen trouwen, maar daar hangt een heel mooi prijskaartje aan. Inmiddels hebben we een offerte gekregen, dus we weten wat we moeten sparen ;-)

Sinds Quincy er niet meer is, merken we dat Daisy een speelkameraadje mist. Ook Noah is anders. Vanmorgen lag ze in de reismand, waarin we Quincy hadden weggebracht, Ze ligt nooit in die reismand. Waarschijnlijk mist ze haar zusje toch wel. We besloten daarom om en nieuwe kitten aan te schaffen, Een vriendje voor Daisy en hopelijk een maatje voor Noah. Ik wilde heel graag een rode kitten, maar op Marktplaats zijn heel moeilijk kittens te vinden op het moment. Een week lang heb ik gezocht, maar alles wat ik tegenkwam, was of al gereserveerd of veel te duur en rode kittens waren al  helemaal niet te vinden. Ik heb zelfs op de sites van dierenasiels gekeken, maar het is geen kitten tijd. Zondag kwam ik een advertentie tegen van een licht rode kater die al ietsjes ouder is, 5 maanden. Hij had zo'n vriendelijk koppie dat ik besloot om een berichtje te sturen. De mevrouw reageerde gelijk en we hadden leuk contact. Allerlei vragen stelde ik haar en ze gaf gelijk antwoord. Ik overlegde met Jeroen en we besloten om deze kat te nemen, ondanks dat hij als "iets ouder" is. Ik had nooit gekeken waar deze mensen woonden en zag later pas dat ze uit Roden Groningen komen, Oops, 152 km bij ons vandaan. We spraken af dat de kinderen zaterdag (dan gaan we hem ophalen) een paar uurtjes naar oma gaan en dan gaan wij naar Groningen om hem op te halen. Ik ben zo benieuwd! Hopelijk zijn Daisy en Noah blij met hun nieuwe broertje. Hij heet nu nog Dropje, maar we zijn hard aan het brainstormen over een andere naam, want Dropje vinden we niet leuk ;-)

"Dropje" zal Quincy natuurlijk nooit kunnen vervangen, maar we verheugen ons wel heel erg op zijn komst!

zaterdag 4 februari 2017

In Memoriam

Inmiddels is het alweer februari. Ik heb geen puf gehad om wat te schrijven. Er is veel gebeurd, veel wat ik heb moeten verwerken. Vandaar dat ik een tijdje niks heb geschreven ..... Ze zeggen dat het van je af schrijven helpt, dus nu dan toch een blogje over Quincy.

De laatste tijd was Quincy een beetje zielig. Ze lag alleen maar in haar mandje te slapen en stond alleen op om te eten en heel erg veel te drinken. Vrijdag 20 januari besloot ik een afspraak te maken met de dierenarts. Dinsdag 24 januari was het eerste beschikbare plekje. Om 17.00 uur konden we terecht. Naïef als ik was, dacht ik dat Quincy last had van haar tanden. Ze had veel tandsteen en haar tandvlees was ontstoken. Ik dacht dat dat de reden was dat ze was afgevallen. Om kwart voor vijf stapte ik met Quincy en Jayden in de auto.

De dierenarts onderzocht haar en merkte ook dat ze erg mager was. Wat ze ook zag, was dat haar oogwit gelig was. Reden om een bloedonderzoek te laten doen. Ze schoren naar nekje kaal en tapte wat bloed af. Quincy vond dat niet fijn en stribbelde tegen. De arts had nog niet genoeg bloed, dus werd er ook nog in haar poot geprikt. Ook dat ging niet van harte maar ze hadden genoeg bloed zeiden ze. Ondertussen zat Quincy's hele poot onder het bloed. We mochten even terug naar de wachtkamer waar Jayden en ik wachtte op de uitslag.

Na een klein half uur werden we weer naar binnen geroepen. De arts had verhoogde eiwitten gevonden in haar bloed, dit samen met de geelzucht kon drie dingen betekenen; een ontsteking aan de galblaas of galwegen, katten aids of een tumor. De arts zei dat we een echo konden laten doen en nog een extra bloedtest. We wilden natuurlijk het beste voor haar en ik had nog steeds hoop dat het een ontsteking zou zijn, dus ik ging akkoord met de behandeling. Ondertussen belde ik Jeroen in tranen op en vertelde hem het nieuws. Ik vroeg of hij Jayden wilde ophalen, het was inmiddels tegen zessen en ik zou bij Quincy blijven. De jongens moesten maar gewoon gaan eten. Ik at later wel zei ik.

Het was tijd voor de echo. Quincy moest op haar rug liggen in een soort hol kussen waar ik haar vast moest houden. Ze schoren haar buik kaal en smeerden koude gel op haar buik. De echo werd gemaakt. De arts zag dat de weg tussen de galblaas en alvleesklier moeilijk begaanbaar was. Dat kon nog steeds een ontsteking zijn zei ze. Quincy vond het vreselijk om zo lang op haar rug te liggen. Vanbinnen brak mijn hart. Net voordat de arts klaar was met de echo, besloot ze om nog even naar haar darmen te kijken. Daar zag ze gelijk dat het mis was. Als je een echo maakt van de darmen, moeten er mooie plakjes te zien zijn zei ze. Bij Quincy zag ze die niet en ze vreesde voor tumoren. Ze maakte een filmpje van de echo en zei tegen me dat ze met een aantal andere dierenartsen ging overleggen. Ze zou snel weer terug zijn .....

Na wat wel een half uur leek, kwam ze terug en liet ze de bom op me vallen. De artsen waren het allemaal met haar eens. Quincy had kanker. Tumoren in haar galblaas, alvleesklier en darmen. Ik brak compleet, begon heel hard te huilen en pakte Quincy op om haar te knuffelen.

De arts vertelde me dat we chemo konden doen maar dat was geen garantie en daarvoor moest ze naar een speciaal ziekenhuis en als ze dan thuis kwam was ze vergiftigd, haar ontlasting zou giftig zijn voor ons en voor de andere katten en er was geen garantie dat de behandeling aan zou slaan. En tja zei ze .... ze is natuurlijk ook al bijna 13. Bijna 13!!! Dat is toch niks? Maar in mijn hart wist ik dat chemo geen optie was. Ik belde Jeroen en samen besloten we om Quincy uit haar lijden te verlossen.
Quincy kreeg een prik met Prednison waardoor ze zich iets beter zou voelen en ik maakte een afspraak voor de euthanasie voor de volgende dag 17.00 uur.

Ik nam Quincy weer mee naar huis waar ze de hele avond op de bank tussen Jeroen en mij in heeft gelegen. Ik legde aan de jongens uit wat er aan de hand was. Dylan was nog vrij nuchter maar Jayden's kleine hartje brak. Omdat het inmiddels al tegen achten was, moesten de jongens naar bed. Na wat gehuil en verdriet zijn ze toch allebei in slaap gevallen. Ik moest nog eten, maar ik kon geen hap door m'n keel krijgen. Ik was zo verdrietig, ik heb in tijden niet zoveel gehuild.

De volgende dag was ik gelukkig vrij. Ik bracht de kinderen naar school, deed snel de boodschappen en ging snel weer naar huis. Ik wilde zoveel mogelijk tijd met Quincy doorbrengen.

Toen ik thuis kwam, kon ik haar nergens vinden. Ik heb wel tien minuten geroepen en was helemaal in paniek. Wat nou als ze nu al dood was gegaan. Uiteindelijk kwam ze onder Jayden's bed vandaan en ik nam haar mee naar beneden. Samen lagen we op de bank. Omdat ik niet had geslapen de nacht ervoor, viel ik op de bank in slaap. Toen ik wakker werd, was ik Quincy weer kwijt. Uiteindelijk vond ik haar onder de bank. Dit was voor mij het moment waarop ik dacht dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Quincy verstopte zich namelijk nooit! Was altijd bij ons in de buurt, maar nu wilde ze alleen zijn. Misschien heeft ze wel heel veel pijn gehad, wie zal het zeggen .....

Jeroen was vroeg naar huis gekomen en tegen vijven gingen we met z'n vieren naar de dierenarts. De dierenarts vertelde hoe het ging gebeuren. Quincy zou een prik in haar spier krijgen waardoor ze in slaap zou vallen, een soort narcose. Als ze in slaap was, zou ze een middel in haar pootje gespoten krijgen waardoor haar hartje zou stoppen.

De prik in haar spier was vervelend, ze miauwde maar daarna gaf ze zich over. Ik mocht haar in m'n armen nemen totdat ze in slaap viel. We namen allemaal afscheid van haar, knuffelde haar en bedankten haar voor bijna 13 prachtige jaren. Dylan brak ook, eindelijk bij hem ook tranen en Jayden was ontroostbaar. Toen ze helemaal sliep, moest ze weer terug op de tafel waar ze de eindprik kreeg. De arts zei dat het best wel even kon duren voordat het hartje zou stoppen, maar bij Quincy was het zo gebeurd. Binnen een minuut zagen we haar al niet meer ademen en bevestigde de arts dat ze was overleden. Pfff, wat is het beestje ziek geweest.

Ik vergeet nooit meer hoe ze erbij lag, ze lag er prachtig bij maar je zag dat het lichtje uit haar ogen was. Wat een verdriet.

Ik mis haar nog iedere dag, maar ik heb het gelukkig wel een plekje kunnen geven. De eerste paar dagen voelde ik me een moordenaar maar nu denk ik alleen maar aan hoe ziek ze was en dat we haar verder lijden hebben kunnen besparen. De kinderen zeggen haar iedere dag gedag. Ze zwaaien naar haar foto of geven een kushandje en als we een ster in de lucht zien, denken we dat ze die ster is en zwaaien we naar haar. Quincy is nu bij opa, kunnen ze gezellig samen spelen .....


Quincy 24-04-2004 // 25-01-2017

zaterdag 14 januari 2017

Happy New Year

Inmiddels zijn de kerstdagen en Oud en Nieuw weer voorbij en vieren we vandaag mijn 36ste verjaardag. Poeh, 36 ... ik hoor die 40 al gillen! 

Eerste kerstdag vierden we bij opa en oma U. Het was erg gezellig en we hebben heerlijk gegeten. Tweede kerstdag vierden we bij oma S. Daar was het ook supergezellig en weer hebben we heerlijk gegeten. Gezellig altijd die kerstdagen, maar ik ben ook altijd weer blij als het voorbij is.

Oud en Nieuw vierden we bij Kasper en Margo. Samen met Michael en kids, Erik Jan en Nancy en de kids, Peter en Edith en de kids en Michael en Mary Jane en kid. Het was ontzettend gezellig. We hadden allemaal wat te eten mee genomen en we deden spelletjes. Michael had zijn karaoke set meegenomen en er werd uit volle borst meegezongen. Met z'n allen hadden we geld bij elkaar gelegd voor vuurwerk, wat door de mannen om 12.00 uur werd afgestoken. Rond tweeën waren we weer thuis en de kids hebben zowaar de volgende dag uitgeslapen!! Chapeau!



Nu zijn we alweer twee weken verder. Hebben Jeroen en de kids er twee weken vakantie opzitten waarin we een dagje naar Amsterdam zijn geweest en Jeroen en ik samen naar de film zijn geweest. Ik heb mijn beoordeling gehad op het werk. Ze zijn erg blij met me. Ik heb er weer opslag bij gekregen en word het aankomende jaar ook weer ingezet voor verschillende projecten waarvan gisteren de eerste was! Zo leuk vind ik dat, Steeds weer iets nieuws, een nieuwe uitdaging. Dat houdt mijn werk leuk! We gaan ons best doen om 2017 te laten schitteren!!

Happy New Year!!



zaterdag 17 december 2016

Nooit meer zwemles

Inmiddels zijn we weer bijna een maand verder en gaan we alweer richting de Kerstdagen en het nieuwe jaar ... 2017 alweer, wat gaat het toch snel!!

Op 23 november mocht Dylan afzwemmen voor zijn B diploma. Hij deed het fantastisch!! Hij was de snelste van allemaal en vooral de borstcrawl was erg indrukwekkend! Met vlag en wimpel is hij geslaagd!
Precies 3 weken later mocht ook Jayden afzwemmen voor zijn B! Wat een feest. Ook Jayden zwom hartstikke goed en zo'n twee uur na de start van het afzwemmen, mocht ook hij zijn B diploma ophalen! Wat een feest, nooit meer op dinsdag naar het zwembad, nooit meer zwemles! En nog belangrijker, de boys kunnen zich gewoon redden als ze een keertje in het water vallen! Trots op ze!


maandag 21 november 2016

Weekendje weg en nog veel meer ....

Nou, je kan wel merken dat ik het druk heb. Ruim een maand al niks geschreven hier, foei! Er is ondertussen weer veel gebeurd. Een hoop leuke dingen!

30 oktober mocht Dylan meedoen met een indoor honkbal toernooi bij het pupillen team. Alvast oefenen bij de pupillen voor volgend jaar. Het toernooi was in een tennishal in Zoetermeer. Ze hebben vier leuke wedstrijden gespeeld en werden uiteindelijk vierde. Erg knap als je bedenkt dat de gemiddelde leeftijd waartegen ze speelde 12 was en de oudste in het pupillenteam van de Pioniers 9 was. Dylan heeft zelfs nog een inning gepitcht! Nooit gedacht dat hij dat zou durven, maar hij deed het (goed) en hij vond het fantastisch!! Een heerlijke, gezellige dag was het!



4 november gingen we een lang weekend naar Landal Coldenhove samen met Erik, Wendy, Danique en Mylana. Vrijdag na school vertrokken we, lekker in de auto van oma, om tegen vieren in het huisje aan te komen. Familie Tel was er al en had alvast onze bedden opgemaakt. We hebben een heerlijk weekend gehad, Het was erg gezellig. We hebben gezwommen, lekker gegeten, borreltjes gedronken en gezellig spelletjes gedaan. 's Maandags gingen we tegen tienen weer naar huis. De jongens vonden het prachtig dat ze niet naar school hoefden die dag en hebben lekker de rest van de dag geluierd.


8 november werd Daisy geholpen. 's Morgens bracht ik haar naar de dierenarts. Tussen de middag kreeg ik een telefoontje met de mededeling dat het goed ging met Daisy en dat ze al aan het wakker worden was. Ik mocht haar om 14.00 uur ophalen. Eerst haalde ik de jongens van school en daarna gingen we haar halen. Ze lag, met een romper aan, in een hokje en begon te miauwen toen ze ons zag. We namen haar mee naar huis waar ze nog wat suffig van de narcose de rest van de dag heeft geslapen. De volgende dag ging het al een stuk beter met haar en heb ik de romper uitgetrokken. Eigenlijk moest ze hem 10 dagen aanhouden, maar ik vond haar toch een beetje zielig. Ze heeft zich anderhalf uur gewassen en viel toen in slaap. Na haar slaapje was ze alweer bijna de oude, Ze kon weer lekker spelen. Op dit moment merk je er niks meer van dat ze is geopereerd. Op haar buikje groeit alweer haar en de wond is mooi genezen.

9 november ging ik 's avonds met de meiden van de softbal uit eten. We aten bij Bief en Burgers in Cruquius. Heerlijk gegeten en het was erg gezellig.

11 november was het natuurlijk Sint Maarten. Voor het eerst liep niet ik met de kinderen langs de deuren, maar Jeroen. Ik had namelijk een feest van mijn werk omdat wij 5 jaar in het pand zaten. De kids hebben heel veel snoep opgehaald en ik heb een fantastisch feest gehad. Rond half elf was ik thuis en heb erg genoten van het feest. Heerlijk gegeten, lekker gedanst en leuke foto's gemaakt. Een zeer geslaagd feestje.






































Zaterdag 12 november vierden we Jayden's verjaardag. Er kwamen niet zo heel veel mensen, maar hij heeft wel genoten. Zijn cadeautje werd 's middags afgeleverd en omdat Jeroen maandag (zijn echte verjaardag) moest werken, besloten we om het zaterdag al te geven. Hij was door het dolle heen toen hij zag dat hij een Ipad had gekregen. Toen iedereen naar huis was, zijn we samen met oma naar de pannenkoekenboerdeij gegaan en hebben we lekker gegeten.
Zondag kwamen opa en oma langs want die konden zaterdag niet op zijn feestje komen, Maandag was hij echt jarig en mocht hij uitdelen op school en op de BSO. Ik kwam lekker vroeg naar huis zodat we naar de Bart Smit konden om zijn geld en bonnen uit te geven. Hij koos wat cadeautjes, maar hield ook geld over. Dat bewaard hij voor een andere keer.






































Afgelopen dinsdag moesten de boys weer zwemmen. Na de les zei de juf dat Dylan aanstaande woensdag mag afzwemmen. Jayden zit er heel dichtbij, maar voor nu is het alleen Dylan nog. Morgen moeten ze nog een les zwemmen en ik hoop dat Jayden het zo goed doet, dat hij misschien woensdag ook mag. Zo niet, dan is er over drie weken weer afzwemmen. Gaan we er maar vanuit dat hij daar bij zit ;-)

En dan nu het allerleukste nieuws van het jaar!! Afgelopen zaterdag was een zaterdag zoals zovelen. We keken een film en gingen lekker bijtijds naar bed. Toen ik naar boven liep, zei ik tegen Jeroen: "poeh wat is het donker, had je niet een lichtje aan kunnen doen?" Maar toen ik in de slaapkamer kwam, zag ik waarom het zo donker was ..... Jeroen had de hele slaapkamer versierd met lampjes en rozenblaadjes. Hij had zelfs een nieuw dekbedovertrek gekocht! Er lag een hele lieve brief voor me. Ik las hem en zag in de laatste regel staan: "wil je met me trouwen?" Wow! Die had ik echt niet aan zien komen, Jeroen wilde nooit trouwen. We hebben immers twee kinderen, een huis en een samenlevingscontract, maar hij heeft het me toch gevraagd. Na bijna 18 jaar samen, gaan we trouwen!!! We weten nog niet wanneer en we moeten keihard sparen, maar het gaat wel gebeuren en dat maakt me zo blij!! Ik ben natuurlijk al stiekem aan het kijken naar jurken. Leuk die voorpret!

Zo, dat was weer een maand uit ons leven. Ik hoop snel weer wat te schrijven.

dinsdag 18 oktober 2016

BBT 2016

Wij hebben een fantastisch weekend achter de rug! De jongens speelden op zondag een toernooi in Rosmalen, het Bossche Bollen toernooi wat voor de 32ste keer werd gehouden. Wij gingen er op zaterdag al naartoe en bleven overnachten in Kaatsheuvel.

Maar eerst terug naar donderdag. Ik had toen namelijk een erg gezellig personeelsfeestje. We gingen bowlen en lekker uit eten. Om 17.45 uur verzamelden we bij Claus Partycentrum in Hoofddorp. Jeroen bracht me en ik reed terug met mijn collega die achter ons woont.
Om 18.00 uur begonnen we met bowlen. We hadden 7 banen van elk 5 a 6 mensen. Ik zat in het groepje met Irma, Lesley, Marjolein en de grote baas Rene. Ik gooide de eerste ronde de sterren van de hemel en gooide zelfs van alle 7 banen de meeste punten! De tweede ronde ging een stuk minder, en ik werd laatste. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het was super gezellig! Om 19.00 uur was het bowlen afgelopen en gingen we lekker eten. We aten veel vlees, wat aan je tafel van een spies werd afgesneden en er was een buffet waar je aardappeltjes en salades kon halen. Het was heerlijk en wederom heel erg gezellig De winnaars kregen allemaal een (plastic) medaille mee naar huis en er was een een poedelprijs voor de verliezers ;-) Tegen tienen gingen we naar huis.



Vrijdagochtend moest ik drie uurtjes werken. Gelukkig mocht ik deze thuis werken. De kids gingen even naar de BSO. Om half twaalf was ik alweer klaar en haalde ik de kids op. We gingen boodschappen doen en daarna naar de bioscoop. Het was heerlijk rustig. De meeste kinderen waren namelijk nog naar school. Dylan en Jayden niet, die hadden een studiedag. We hebben de film Peter en de Draak gezien. Wat een prachtige film is dat! Hij was ook erg zielig. Dylan fluisterde in m'n oor dat hij een beetje moest huilen en ik zei tegen hem dat ik heel erg moest huilen ;-) Een gezellige middag was het!



Zaterdagmiddag gingen we onderweg naar Kaatsheuvel. We waren er rond tweeën. Eigenlijk mocht je pas vanaf drie uur inchecken, maar we hadden mazzel. De caravan was al schoongemaakt, dus we mochten eerder inchecken. We gingen gelijk naar het huisje (caravan) om de bedden op te maken. Toen dat klaar was gingen we naar Rosmalen, een klein half uurtje rijden van Kaatsheuvel. De pupillen speelden hun eerste wedstrijden al op zaterdag. We gingen kijken. 's Avonds aten we heerlijke pasta die door de club (de Gryphons) was geregeld. Heerlijk was het! Zelfs Jeroen, die normaal geen pasta eet, vond het lekker. Na het eten was het tijd voor de kinderdisco! Wat een feest was dat. De kids dansten als een malle. Er werd ook nog gebreakdancet, fantastisch! Ook de moeders dansten een nummertje mee. Het was waanzinnig gezellig! Rond negenen gingen we weer naar het vakantiehuisje. De kids gingen lekker slapen en wij deden nog een afzakkertje met de andere ouders die daar ook sliepen. Rond elven gingen we naar bed.

De volgende ochtend waren we al vroeg wakker, rond 6 uur. Ik had bijna helemaal niet geslapen, maar de kids en Jeroen gelukkig wel. We aten een broodje en gingen rond achten weer naar de Gryphons. Om kwart over elf startte voor de boys ook het toernooi. Ze hebben 4 wedstrijden gespeeld en tussendoor aten we Bossche Bollen en er was ook voor een lunch gezorgd door de club, Het was allemaal fantastisch geregeld! Het was ontzettend gezellig en prachtig weer, wat wil je nog meer. Om half zes was de prijsuitreiking. Voor alle teams was er een beker, Super! Even over zessen reden we naar huis. Thuis aangekomen zijn de boys gaan douchen en lekker gaan slapen. Wij zijn niet lang daarna naar bed gegaan, ook wij waren moe, maar wat was het leuk! Volgend jaar gaan we zeker weer!!